Κόκκινο στο στόμα της

 Τα βράδια συνήθως, στον ύπνο μου, μπαίνω σ’ ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Κλείνω τα μάτια και τραβάω στην τύχη ένα βιβλίο από τα ράφια. Το ανοίγω στην τύχη και διαβάζω την πρώτη φράση που θα συλλάβει η όρασή μου. Θεωρώ ότι αυτό που θα μου πει είναι χρησμός και μήνυμα σημαντικό

Ετούτη τη φορά έπεσα σ’ ένα βιβλίο. Ήταν στα πολωνικά. Είδα τη φράση, αλλά δεν εννόησα τίποτα. Ήταν από κάποιο ποίημα του Τσέσλαβ Μίλος – στην κορυφή της σελίδας ήταν το όνομά του. Πλησίασα τον ηλικιωμένο παλαιοβιβλιοπώλη που γνωρίζει όλες τις γλώσσες και ζήτησα τη βοήθειά του. Έριξε μια ματιά στον στίχο, κι ύστερα, μη ξέροντας αν με απελπίζει ή μου δίνει κουράγιο, είπε:

«Η καρδιά δεν πεθαίνει όποτε θέλουμε εμείς».

[...]

Καθώς καθόμουν και περίμενα, γυναίκες έρχονταν. Σου έμοιαζαν όλες και δεν σου έμοιαζε καμία. Ούτε κι εσύ η ίδια έμοιαζες του εαυτού σου. Είχες ακόμα όψη δύσκολη και υποφέγγουσα. Θα σε θυσίαζαν στους ούριους. Θα σε αγγίζαν. Γι’ αυτό κι είχες μια όψη δύσκολη πολύ. Έφεγγες λίγο. Όλες τους τέτοια όψη είχαν – όψη ωραίας γυναικός, μα σε αφίσα.
Κι ως είδα αυτό το κόκκινο που κατασπάραζες ακίνητη, «Εγώ το δάνεισα το αίμα στο χαμόγελο», κόμπασα. «Εγώ, που όλο στα αίματα πηγαίνω».

Έρχεται ύστερα ο θεός σου. Κοιτάει καλά καλά τα έργα μου και με απεχθάνεται. Μου στέλνει κι άλλα χείλη να ματώσω. «Πού θα μου πας, θα βαρεθείς», λέει στη γλώσσα του, που μόνο εγώ καταλαβαίνω.
«Θα σηκωθεί ένας κουρνιαχτός και θα σε καθηλώσει, άμοιρε. Εκεί να κάθεσαι εσαεί. Να περιμένεις. Γυναίκες να έρχονται. Να μοιάζουν όλες στην αγάπη. Μονάχα η αγάπη να μην έρχεται. Κι όταν θα έρχεται, να έχει κι εκείνη κόκκινο στο στόμα της.
Να έχει αίμα».



Εδώ θα κάθομαι. Εδώ θα κάθομαι και θα απελπίζομαι ανέμελος.


Πάνος Σταθόγιαννης 

από το 
Ο ΓΡΑΦΙΑΣ (Homo scripror) - "Κόκκινο στο στόμα της".
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013.