"..Καταλάβαινε τη μαγεία .
Οπως κι οι μουσικοί της τζαζ την καταλαβαίνουν...

Αρχισε να μιλάει , κι ήταν σα να χε ανοίξει μια βρύση
Δεν ανέφερε ποτέ το επίθετο της γυναικας ,δεν είπε ποτέ πού έγιναν αυτά.
Αλλά, άνθρωπέ μου, γινόταν ποιητής όταν μιλούσε γι αυτήν.
Και έκλαιγε καθώς μιλούσε .
Εκλαιγε με δάκρυα , από κείνα που μόνο απ τα μάτια ενός γέρου μπορούν να τρέξουν ,
από κείνα που μόνο ένα σαξόφωνο μπορεί να παίξει
Και, άνθρωπέ μου ,
άρχισα ν αγαπάω εκείνον τον τύπο ..
Οποιος μπορεί ν αγαπήσει έτσι μια γυναίκα ,αξίζει κι αυτος ν αγαπηθεί ..

Κι είπα στον εαυτό μου "Πρέπει να παίξω αυτή τη δύναμη, αυτή την ερωτική ιστορία .."
Ηθελα να την κρατήσω απλή .
Τα περίπλοκα πράγματα εύκολα τα εκφράζεις . Η πρόκληση είναι στην απλότητα.
Και το δούλευα καθημερινά .

Και κάποια νύχτα, το έπαιξα κείνο το κομμάτι.
Εκανα την κόρνα μου να ηχήσει, όπως δεν είχε ηχήσει ποτέ μέχρι τότε,
την έκανα να κλάψει ,
για όλα τα μίλια , 

τα χρόνια , 

τα πρέπει που τους χώριζαν ..

Κι ακόμη, μετά τόσα χρόνια ,
με κυνηγάει η ιστορία που μου είπε για τον ίδιο και για τη γυναίκα .
Στέκομαι λοιπόν εδώ , το σούρουπο ,
κάνοντας την παλιά μου κόρνα να κλαίει, και παίζω αυτό το σκοπό ,

για έναν άντρα που αγάπησε πολύ,
και για μια γυναίκα που εκείνος την έλεγε .... "

~ ~ ~ ~ ~

Ενα απόσπασμα συνέντευξης με το Nighthawk Καμμινγκς
από τον Ρόμπερτ Ουώλλερ για καληνύχτα ..
για κάθε άντρα που αγάπησε,
κι αγαπήθηκε ..

σε περιμένω . .

"Σε περιμένω. 

Μη ρωτάς γιατί. Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος 

Που δεν έχει τι να περιμένει.. 

Και όμως περιμένει. 

Γιατί σαν πάψει να περιμένει 

Είναι σα να παύει να βλέπει 

Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό 

Να παύει να ελπίζει 

Σα να παύει να ζει. 

Αβάσταχτο είναι... 

Πικρό είναι ..

Να σιμώνεις αργά στ' ακρογιάλι 

Χωρίς να είσαι ναυαγός 

Ούτε σωτήρας 

Παρά ναυάγιο... "

Μενέλαος Λουντέμης

Μείνε λιγάκι ..

"....Μείνε λιγάκι ακόμη. Βράδιασε. Το χρυσόμαλλο δέρας που λέγαμε ..
- Ω, η σκέψη έρχεται αργά σ' εμάς τις γυναίκες - ξεκουράζει κάπως. 

Αντίθετα,
οι άντρες δε σταματούν ποτέ τους να σκεφτούν, - ίσως φοβούνται, ίσως δε
θέλουν να δουν κατάματα το φόβο τους, να δουν την κούρασή τους, να ξε-
κουραστούνε - δειλοί, ματαιόδοξοι, πολυάσχολοι, προχωρούν στο σκοτάδι. 

Τα ρούχα τους μυρίζουν πάντα καπνό 

από μια πυρκαγιά που πλάι της ή μέσα της είχαν περάσει χωρίς να το ξέρουν. 

Γδύνονται γρήγορα, 

ρίχνουν τα ρούχα τους στο πάτωμα, πέφτουν στην κλίνη.

 Όμως και το ίδιο τους το σώμα μυρίζει καπνό, - τους ναρκώνει. 

Μες στο τρίχωμα του στήθους τους έβρισκα, σαν κοιμόνταν πια, κάτι λεπτά, καμμένα φύλλα
ή κάτι πούπουλα σταχτόμαυρα από πουλιά σκοτωμένα. 

Τότε
εγώ τα μάζευα και τα φυλούσα σε μια κασετίνα - τα μόνα σημάδια μιας μυστικής επαφής - 

ποτέ δεν τους τάδειξα - δε θα τ' αναγνώριζαν. 

Κάποιες στιγμές, ω, ναι, ήταν ωραίοι - έτσι γυμνοί, παραδομένοι στον ύπνο,
εντελώς απροσποίητοι, αφημένοι, με τα μεγάλα, δυνατά σώματά τους
υγρά, μαλακωμένα, σαν θορυβώδη ποτάμια 

που κυλήσαν από ψηλά βουνά σε γαλήνια πεδιάδα, 

ή σαν παιδιά εγκαταλειμμένα. 

Τότε τους αγαπούσα πράγματι, σα να τους γέννησα εγώ. 

Παρατηρούσα τα μακριά ματόκλαδά τους
κ' ήθελα να τους πάρω μέσα μου για να τους προφυλάξω, ή έτσι να ζευγαρώσω μ' ολόκληρο το σώμα τους. 

Κοιμόταν. 

Κι ο ύπνος σου επιβάλλει  το σεβασμό, 

γιατί 'ναι τόσο σπάνιος. 

Πάνε κι αυτά. 

Ξεχαστήκαν.... " 

από την " Ελένη "  του Γ. Ρίτσου 

"..Έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα χωρίσουμε.
Από έρωτα,
από θάνατο,
από χρόνο.

Θα ήθελα όμως να χωρίσουμε μαζί.
Όχι χώρια...."

Στίχοι μιας καληνύχτας ,

μιας καληνύχτας που θέλω εγώ ..

από το Νίκο Δήμου 

ένα μόνο δε μου δίνει το Όνειρο . Το όριο.

Φυσικά και ονειρεύομαι .
Ζει κανείς μόνο μ έναν ξερό μισθό ;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
'Οχι εντελώς. Ζητάω την αδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.

Να πιστέψω δίχως ν αγγίξω
να μη μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει μόνο διά του βλέμματος
ν αφήσω το αίτημά μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ κι ας μην έχει καμία ομοιότητα μ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου 

-θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί..

'Ενα μόνο δε μου δίνει τ όνειρο.
Το όριο.
Ως πού να κινδυνέψω. 

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν 'Ονειρο ..
Θα ήταν γεράματα.

Κική Δημουλά..

αρνούμαι . .

"..-Όσο υπάρχουν δυό άνθρωποι... ένας άνθρωπος κι ένας άλλος άνθρωπος...
αυτοί οι δυο άνθρωποι, είναι μια βεβαιότητα...
....
-Το πρώτο είναι η αντίσταση...
ναι, το πρώτο είναι να πω ΑΡΝΟΥΜΑΙ σ' αυτόν εδώ τον παράλογο κόσμο... αλλά και μαζί να πω
ΑΡΝΟΥΜΑΙ στο θάνατο... στην υποταγή... στη φυγή... στη λιποταξία...

Μια συγκεχυμένη βουή ερχότανε από το βάθος... η πόλη ανάσαινε μές στη νύχτα...
η ζωή κυκλοφορούσε στους μεγάλους δρόμους και στους μικρούς δρόμους...
η ζωή, η ζωή που άξιζε να σταθεί σαν Κυναίγειρος με τα δόντια και
να πει ΑΡΝΟΥΜΑΙ στο θάνατο,
να πει ΑΡΝΟΥΜΑΙ στην άρνηση της ζωής...
η ζωή που αξίζει γι' αυτήν να σταθεί πάνω στη βεβαιότητα που τώρα είχε να σταθεί και να παλέψει...
λιγότερο ασφυκτική...
για να γίνει αυτός εδώ ο κόσμος ένας κόσμος καινούργιος...
ένας κόσμος αλλιώτικος...
ένας κόσμος που επιτέλους θα δώσει σ' όλους τους ανθρώπους ελευθερία
και ειρήνη ....."

από το "Αρνούμαι" 

του Αντώνη Σαμαράκη

Οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες, γενναίες ψυχές.

Οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους 

που, από πίστη, ρισκάρουν την ψυχή τους. [...] 

Και εντάξει, ο έρωτας βρίσκεται από πάντοτε μέσα μας, 

είναι δικός μας εκ γενετής ίσως και από πριν, 

ίσως και να είναι ο λόγος που θα γεννηθούμε
αλλά απαιτείται ο κατάλληλος άλλος, για να τον αφυπνίσει.
Ο ορισμένος άλλος για να σβήσει ή να διατηρηθεί.
Ο ορισμένος για να τον επιστρέψει στην πηγή, στο παντοτινό, ακόμα και στην αθανασία.

 Μ.Βαμβουνάκη