Το σεσημασμένο φιλί

Δε θυμάμαι αν φεύγοντας μου έδωσες
το σεσημασμένο φιλί.
Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής
αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας
θα επιστρέψω εξολοκλήρου

αυτό ναι, το θυμάμαι καλά
κεντήθηκε με καυτή βελόνα
τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.

Ξέρεις τι είναι προδοσία;
Η ανάγκη φυγής που κυριεύει
κάθε σώμα
καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση
όπως είναι η στάση της πίστης
η στάση της αγάπης
μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο
με μόνη θέα νύχτα μέρα
καρφωτή στα μάτια
την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της.


Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής
ο αντζέντης της προδοσίας;
Το προδοτικό φιλί.
Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της
της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια
με την αθανασία
εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν
οι οθόνες των αιώνων

γιατί αυτό το φιλί
είναι που διεγείρει
την καταπιεσμένη αγριότητα
προσηλυτίζει το αίμα
στη θρησκεία του θανάτου
εκείνο είναι που
κόβει την ανάσα των θρήνων


κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου
είναι γιατί θυμάμαι
ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή
την πόρτα της προδοσίας
αλλά το προδοτικό φιλί της
δεν μου το έδωσες.

Γράψε μου σε παρακαλώ
τη διεύθυνσή του. 

Κική Δημουλά  

[ πίνακες  Έλλης Γρίβα ]

Ο στόχος

Στις καταιγίδες καμώνομαι τη γενναία. 
Αλλά στούς κεραυνούς παραδίδομαι τρέμω.
Κι ενώ λένε πώς ο φόβος είναι η μόνη ίσως ασφαλής μας κρυψώνα,
εγώ πάω και κρύβομαι όπου πετύχω ασάφεια 
κι όπου μοιρολατρία στό γείσο των ημερολογίων.
στην κουφάλα ενός μύθου,
κάτω από τη φτερούγα μιας σφαίρας
μέσα στόν χειμωνιάτικο, οικογενειακό τάφο ενός γιασεμιού.

Μαρία Κοσσυφίδου

Εκτός αν βρω ξεκλείδωτη μιά φωτογραφία. Τρυπώνω και ασφαλίζομαι
-κι όχι να πεις
πώς ξεχωρίζει σ’ αυτήν καθαρά αν εσύ μου κρατάς το χέρι 
ή το άδειο γάντι μιας ευγενούς ασάφειας.
Αλλά μένω εκεί.
Φαίνεται κάπου θα έχω ακούσει
ότι η πιό ασφαλής μας κρυψώνα είναι η ασάφεια
ότι, αν μη τι άλλο,
επιβραδύνει να πέσει επάνω μας
της ραγδαίας σαφήνειας ο κεραυνός.

Η εμπλοκή με τις φωτογραφίες είναι
ότι σου παρέχουν τέτοια πλουσιοπάροχη οκνηρία
τόσο χαμογελαστή
που -ας ξεθύμανε η καταιγίδα έξω -
ούτε πού το σκέπτεσαι να φύγεις.

Μένεις εκεί μέχρι νεωτέρας φωτογραφίας.


Κική Δημουλά

ένα μόνο δε μου δίνει το Όνειρο . Το όριο.

Φυσικά και ονειρεύομαι .
Ζει κανείς μόνο μ έναν ξερό μισθό ;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
'Οχι εντελώς. Ζητάω την αδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.

Να πιστέψω δίχως ν αγγίξω
να μη μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει μόνο διά του βλέμματος
ν αφήσω το αίτημά μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ κι ας μην έχει καμία ομοιότητα μ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου 

-θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί..

'Ενα μόνο δε μου δίνει τ όνειρο.
Το όριο.
Ως πού να κινδυνέψω. 

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν 'Ονειρο ..
Θα ήταν γεράματα.

Κική Δημουλά..