οι μικροί γαλαξίες

Edward Munch

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ. 

Νικηφόρος Βρεττάκος «Οι μικροί γαλαξίες» 

Λίγο πριν τη νύχτα

*edward munch 'starry night'

Κοιτώντας το βλέμμα σου, θαρρούσα πως έβλεπα,

πρώτη φορά, ουρανό που κυμάτιζε

Στο βάθος του ανταύγειες υποπράσινες σύνθεταν

ένα χρώμα ακαθόριστο.

Ένα χρώμα από πνεύμα, από φως, ένα αγίασμα. 

Νύχτωνε κι όμως

Θαρρούσα πως σάλευαν στους τοίχους λουλούδια,

σάμπως χαράζοντας πέρα σε κάποιο

βάθος ν’ ανταύγαζε.

Τα μάτια σου δέσποζαν.

Θωρώντας αυτή τους την ατλάζινη κίνηση

να πηγαίνει και να ‘ρχεται, δε μπορούσα να ειπώ

τι ακριβώς μου θυμίζανε.

Μπορεί την Αγία Άννα στους βράχους, ορθή,

με του σύμπαντος το διάφανο στέφανο γύρω στο στήθος της.

Μπορεί κάτι άλλο που τo χα συλλάβει ο ίδιος εγώ,

αλλά μου καψε τη σκέψη και χάθηκε.

Θαρρούσα πως έβλεπα τη γιορτή των χρωμάτων,

τη γιορτή της φωτιάς,

τη γιορτή του νερού και της βλάστησης. 

                         Κι όλα μαζί,

σ’ ένα όρθιο ποτάμι που ανέβαινε

και χύνονταν επάνω στον γαλάζιο ουρανό,

σε δυο οροπέδια, που αχτιδίζαν δυο διάφανες λίμνες: τα μάτια σου.   

                           Ποιος είναι άραγε

απ’ τους δυό μεγαλύτερος; ο κόσμος ή ο άνθρωπος;

Σε λίγο, βαδίζαμε μόνοι, κοιτάζοντας πέρα στο βάθος.

Είχεν απ’ ώρα δύσει ο ήλιος.

Πριν να προφτάσει

γλυκός σαν μετέωρο μάτι παιδιού, ν’ ανατείλει ο έσπερος,

πήραν να γίνονται πράγματα άλλα μες στον ορίζοντα.

Μέσα στο ημίφως σηκωνόνταν αυλαίες.

Άναψεν άξαφνα όλα τα μέσα   

  φώτα του  ο κόσμος.

Νικηφόρος Βρεττάκος